binabasa mo ang...
The Man of Hikari's Dreams

The Man of Hikari’s Dreams – Chapter 10

Chapter 10

Ilang segundo siyang naghintay sa paglabas ng pinakahihintay na makita bago bumukas ang pintuan ng kotse. And there, nakita niya ang isang matandang lalaki na naka-kunot ang noong nakatingin sa kanya.

“What the heck are you doing, young lady? Nagpapakamatay ka ba?,” pagalit na tanong nito sa kanya.

Hindi niya maipaliwanag sa sarili kung gaano siya ka-disappointed nang mga sandaling iyon nang madiskubreng hindi si Rohann and nasa kotseng iyon kung hindi ay isang matandang lalaki na malayong malayo ang hitsura kay Rohann. They don’t even have any similarities physically.

Gusto niyang panghinaan nang mga sandaling iyon.

“Will you please leave, hija? Nagmamadali ako.”

Napilitan at matamlay na umalis siya sa gitna ng daan. Nang nasa gilid na siya ng daan ay muling bumalik ito sa kotse nito at pinaharurot paalis sa lugar na iyon ang kotse.

Nanghihinang napasandal siya sa isang wall na nasa gilid ng daan. Nagmamadali namang lumapit sa kanya sina Julia at Steve. Nakita rin ng mga ito ang nangyari kung kaya’t maging ang mga ito ay nadismaya rin pero pilit lamang na hindi pinahahalata sa kanya.

“It’s okay,” pang-aalo ni Julia sa kanya na hinihimas ang kanyang likuran. “Ilang minuto pa lang naman ang nakakaraan after Six O’clock. May natitira pang ilang minuto. Malay natin, baka ilang sandali lang ay naririto na ang hinihintay mo.”

Napatango na lamang siya, unable to say something dahil sa paninibughong nararamdaman.

Ngunit dumaan na ang ilang minuto ngunit wala pa rin siyang makitang senyales na naroroon na si Rohann. She couldn’t sense or feel any signs of his presence.

Nang mag-alas siyete na ay kusa na siyang sumuko. Bigo silang umalis sa lugar na iyon. Pero lingid sa kanyang kaalaman ay lihim na nag-iisip sina Julia at Steve ng paraan para masagot ang mga katanungan nila. Hindi sumusuko ang mga ito hangga’t hindi siya natutulungan.

“Plan B,” sabi ni Julia pagkakinabukasan nang mag meryenda sila sa canteen sa University matapos ang first subject nila. Mayroon kasi silang one hour break kaya may sapat na panahon pa silang magkwentuhan habang nagsa-snack.

Nagulat si Hikari nang marinig iyon buhat kay Julia.

“Plan B?,” aniya.

“Yes. Of course,” nakangiting anito. “Akala mo ba ay titigil na tayo at gi-give up just because we failed?”

“Julia’s right,” sang-ayon naman ni Steve.

“So, what will be the Plan B?,” aniya. Deep inside ay gusto na niyang mag give up. But something in her heart makes her want to find another way. To see him…

“Kung hindi sa peryahan ang lugar kung saan mo siya unang nakilala, then, where else, Hikari?,” ani Julia.

Matagal siyang nag-isip.

“Right!” Bigla ay may naalala siya. “I knew it. I first heard his voice…”

“Where?,” ani Steve.

“Sa hospital kung saan ako na-confine when I was hit by his car.”

“Then, we’re going there,” Steve decided.

“Naaalala mo pa ba kung saang room iyon sa panaginip mo, Hikari? And what number?”

“Yes.” Hindi niya malilimutan ang silid na iyon. For how could she forget that day? When she first knew that ‘Rohann’ was his name.

“Alright,” ani Julia. “Mamaya, exactly Six o’clock.”

Exactly Six O’clock in the afternoon nang nasa tapat na si Hikari ng Private room na iyon ng St. John’s Medical Hospital. Sa kanyang panaginip ay doon siya nai-confine nang masagasaan siya ni Rohann. Nasa lobby naman sina Julia at Steve, hoping that Hikari will see Rohann now.

There, nang biglang bumukas ang pintuan ng hospital na iyon at tumambad sa paningin niya ang isang Nurse.

“Excuse me, Ma’am?,” anito sa kanya na nagtataka kung bakit nasa tapat siya ng pintuan ng room na iyon. “May kailangan po ba kayo sa pasyente dito?”

It took her a moment para makapag-isip ng dahilan kung bakit siya naroroon.

“A-Ah, no. But, I just want to know kung may lalaki po ba sa room na ito right at this moment na matangkad, at may abuhing mga mata… at…”

“Pasensya na po kayo, Ma’am,” hinging-paumanhin ng Nurse sa kanya. “Pero wala po’ng pasyente or visitor dito na gaya ng description ninyo.”

Nagawa niyang makasilip ng palihim sa silid bago isara ng Nurse ang pintuan ng private room na iyon at nakita niyang walang anumang tao doon maliban sa isang matandang babae na nakahiga sa hospital bed at natutulog.

Laylay ang mga balikat na pinuntahan niya sina Julia at Steve na nakaupo sa lobby at naghihintay sa kanya.

“O, ano’ng balita?,” pangangamusta ni Julia sa kanya.

Matamlay na naupo siya sa tabi ni Julia sabay iling ng marahan.

Maging ang mga ito ay hindi naitago sa mga mata ang muli ay disappointment.

“May paraan pa naman,” ani Julia.

“No,” she said bitterly. “I knew it. Isa lang kahibangan ang lahat ng ito.” Tumulo ang luha sa kanyang mga mata. “Call it crazy and pure stupidity. But still, nothing changes. It was only just a dream. And it can’t be real.”

“Hikari…,” si Julia.

“Maybe I was just so attached to that dream. To the point of hoping desperately for that dream to become real. But I can’t stay that way. I need to face reality. That dreams doesn’t really come true. And that dream has nothing to do with the real world I am in.”

Hindi nagawang mag-komento nina Julia at Steve. Hinayaan na lamang siya ng mga ito’ng mag sentimyento.

She spent her night in her own room crying, wishing that she would stop thinking about this stupidity. That she would stop thinking about him. But, no matter what she tried to do, naiisip pa rin niya si Rohann. From her mind, she could see his eyes. It was like his face was already pasted in her mind at hindi na iyon maaalis pa.

She could still remember him when they were together. It was real, at least for her. Nararamdaman niya sa kaibuturan ng puso niya na ang lahat ng iyon ay totoo. Kung panaginip lang ang lahat, then it must be the most beautiful dream she ever had and she will ever have in her lifetime. Not even a single reality could ever replace it.

In her dreams, she could feel her heart beat fast; she could feel the happiness she longed before. At nararamdaman niya iyon sa puso niya.

Since she wake up from that dream, hindi na naging normal ang buhay niya. And each time she sleeps, she always wished she would see him again, even if it would be just in dreams. Nahihibang na siya, ngunit iyon ang nais niya.

If seeing him again would mean sleeping and dreaming forever, she would gladly risk that fate. But it wasn’t that easy. Because it wouldn’t happen again. At nararamdaman niya iyon.

Before she could even think of anything else, whether what she’s going to do is right or wrong, bumangon siya sa kanyang kama at nagmamadaling magbihis. It was Nine o’clock in the evening nang masulyapan niya ang wall clock ng kanilang sala. Hindi niya pinansin iyon at patuloy na naglakad ng dahan-dahan upang hindi makalikha ng anumang ingay na ikagigising ng mga magulang niya. She planned to go somewhere, where she could think of a possible scene to see him again.

Alam niya, it was a very desperate move. Pero, sadyang hindi niya mapigilan ang sariling gawin iyon. She wanted to see him badly. At kung libutin niya ang buong syudad para makita itong muli ay gagawin niya.

She found herself riding in a taxi, at ang destinasyon ay ang malaking free place kung saan siya dinala noon ni Rohann, kung saan nakita niya kung anong klaseng mundo ang ginagalawan nito, kung saan nakita niya ang modernong mga tao who are totally connected to him, and the place which she learned to face all her fears. It was because of him…

Nang marating na ang lugar na iyon ay nilibot niya ng tingin ang buong paligid. She didn’t even recognize any familiar face that would link her to Rohann. Not even his friends na naging kalaban nito sa motor cross na nangyari sa panaginip niya.

She spent her time watching the surroundings habang nakaupo sa isang sementadong upuan sa isang sulok ng lugar na iyon, hoping to see any signs of him, of his presence.

But there was nothing.

Lumipas ang ilang sandali at ganoon lamang ang ginagawa ni Hikari. Para bang iyon na lamang ang natatanging paraan para makita si Rohann.

And suddenly, she saw a man na nakatalikod habang naglalakad palayo sa lugar na iyon. She thought of him as Rohann, because they have the same hair at pareho rin ang built at tangkad kahit nakatalikod.

In an instant ay nagmamadali siyang tumayo sa kinauupuan at sinundan ang lalaking iyon.

“Excuse me!,” aniya nang malapit na dito.

Lumingon tio at nagtatakang tumingin sa kanya.

Only to find out that she was wrong. It wasn’t him.

“I-I’m sorry,” hinging paumanhin niya dito. “I thought you were someone else….”

“No prob,” ngiting anito saka patuloy na naglakad paalis sa lugar na iyon.

Laylay ang balikat na bumalik siya sa kinauupuan. Nais na niyang mag give up sa kahibangang ito dahil wala din naman siya napapala. It only makes her feel insane. Naisip tuloy niya kung nahihibang na ba siya o ano. She hadn’t even prove to herself kung nag-e-exist ba si Rohann sa reyalidad.

Ngunit bakit tila hindi siya pinatatahimik ng alaala ng kanyang panaginip?

Hindi niya namalayang tumutuloy na pala ang luha sa kanyang mga mata. How could a guy who doesn’t exist in her real world affect her like this?

And suddenly… out of the blue ay muling bumalik sa alaala niya ang sinabi ng matandang manghuhula that made her even cry… It was like an echo ringing in her mind…

“Nakikita ko’ng hindi mo siya makakapiling sa reyalidad, hija. At maaaring hindi mo nga siya makapiling habang-buhay…”

She stood up, wiping her tears and said to herself that she would accept it. Kung iyan ang nakatakbang mangyari na ibig sabihin ng manghuhulang iyon, then so be it. Kung sadyang hindi niya makakapiling si Rohann sa reyalidad, then she has no right to fight for him. It was written in her destiny. They wouldn’t be together in reality.

Noon ay hindi niya maintindihan kung ano ang mga pinagsasabi nito. But now… Ngayon niya lang naliwanagan ang lahat ng mga mahiwagang sinasabi noon ng matanda. She finally understood what she meant with those things she said.

She walked out of that place…

Nang makasakay ng taxi pauwi ay hindi pa rin siya natigil sa pag-iyak. Nang matapat sila sa isang pamilyar na restaurant ay dali-dali niyang pinatigil and driver.

“Mama, pakihinto na lang po.”

Matapos bayaran ang taxi driver ay bumaba na siya sa sasakyan at napahinto sa may tapat ng mamahaling restaurant na iyon.

Nang tingnan niya ang kabuuan ng establishment na iyon ay naalala niyang muli ang huling pagkikita nila ni Rohann. It was this Korean Restaurant where they ate together, danced together and walked together at the back of the establishment sa may dalampasigan.

Muli ay nais na naman niyang maiyak.

Iyon na ang huli nilang pagkikita.

She decided to walk away. Iyon lang naman ang dahilan kung bakit siya bumaba dito, to see the place… to reminisce what happened since the last time they were together in her dreams. Kahit iyon na lamang ang natatanging alaalang dadalhin niya hanggang sa tumanda siya.

She would let his memory go. Letting it go would mean her moving on and finally accept the reality that it wasn’t real after all.

Nang tumalikod na siya and finally decided to walk out, nagulat siya nang makita right in front of her ang matandang manghuhula. Matagal bago siya nakapagsalita dahil sa matinding pagka-shocked nang makita ito.

“Ale…,” aniya. “Kailangan kitang makausap,” she said eagerly.

“Alam ko,” anito na seryosong nakatitig sa mukha niya.

“Saan ko siya makikita?” Gusto na niyang malaman ang lahat-lahat. “At bakit nangyayari ang lahat ng ito sa akin?”

“Hanggang ngayon ba ay hindi mo pa nakukuha ang ibig kong ipahiwatig sa iyo, hija?”

“Naguguluhan po ako,” naisatinig niya. “M-Mahal ko po siya.”

“Gaya ng sinasabi ko sa iyo, siya ang lalaking pinangarap mong mahalin. Pero…”

“Pero hindi maaaring maging kami sa reyalidad, hindi po ba?” Siya na ang kusang dumagdag sa nais nitong sabihin.

Tumango ito.

That was painful.

“Pero, alam na alam mong may paraan, hindi ba, hija?”

“Nariyan na ako. Sinubukan ko na po ang lahat ng paraan, pero… wala pong nangyaring…”

“Dahil hindi doon ang lugar kung saan mo siya unang nakita,” pagtatama nito.

Sa sinabi nito ay takang natigilan siya at nanatiling nakatuon ang paningin sa matandang manghuhula.

“A-Ano po ang ibig n’yong sabihin?”

“Hanapin mo siya sa puso mo, hija. Hinding-hindi mo siya makikita kung parati mong iisipin kung saan mo siya unang nakita.”

“Hindi ko po kayo maintindihan.”

“Dahil mas pinipilit mong hidni intindihin ang lahat. Tandaan mo, ang tunay na pag-ibig ay darating lang isang beses sa iyong buhay. Huwag mo itong hahayaang mawala nang tuluyan.” Iyon lang at tumalikod na ito.

“S-Sandali lang po,” pigil niya rito nang maramdamang aalis na ito. Kinapa niya sa bulsa ang misteryosong singsing na binigay sa kanya ni Rohann sa kanyang panaginip.

Tumigil mula sa paghakbang ang matandang manghuhula. Hindi na ito nag-aksayang lingunin siya.

“Ang pagtatagpo natin ay sinadya,” anito.

So, it wasn’t just pure coincidence…

“At ang singsing na iyan ang naging koneksyon kung bakit ika’y nananaginip. Sinadya ko’ng ilagay ‘yan sa bulsa mo nang mabangga kita. Nilagyan ko ng kakaibang hipnotismo ang singsing na iyan para matagpuan mo ang lalaking pinapangarap mong mahalin sa pamamagitan ng panaginip.”

Nais niyang manlumo sa narinig.

“At kung nais mong malaman kung sino ang nagmamay-ari niyan, iyon ay walang iba kundi ang lalaki sa mga panaginip mo.”

Rohann…, naisatinig ng isipan niya habang mas lalolng napapahigpit ang hawak niya sa singsing. Kung ganoon ay si Rohann ang nagmamay-ari ng singsing na ito. Pero paanong napunta sa matandang ito ang alahas na ito?

Nakaalis na ang matanda at nawala sa paningin niya. Nag-iwan ito sa kanya ng misteryo at maraming katanungan.

Hating gabi…

Pawisan at humihingal na nagising ang isang lalaki mula sa madilim niya’ng silid habang hinahabol ang sariling hininga.

Matagal bago siya makagalaw. Nang finally ay maka-recover na ay bumangon siya sa kama at napatanaw sa glassed window ng kanyang magarang silid. Ilang gabi na siyang dinadalaw ng kakaibang mga panaginip and it made him feel restless. Parati na siyang nagigising ng hating gabi at hindi na normal iyon.

His dreams have only one pattern at pabalik-balik iyon. And those dreams have only one person in it. That girl she met months ago…

Napapanaginipan niyang nasasagasaan niya ito at nang bababa na siya ay nakikita niya itong duguan at walang malay.

Napahinga siya ng malalim.

Why on earth is he always dreaming like this? Naaapektuhan na siya at pati ang sarili niyang trabaho ay naaapektuhan na rin. Ang mga panaginip bang iyon ay nagsisilbing babala sa mangyayari in the future? Is he going to hit that girl by his car soon?

If that dream’s going to happen in the future, nasabi ng isipan niya. I would do all I can not to harm her… Iyon ang pangako niya sa sarili.

About pearlangeli12

i'm an imaginative kind of person...

Talakayan

21 thoughts on “The Man of Hikari’s Dreams – Chapter 10

  1. Lintek n mnghuhula yun,dming pasuspense,lol

    Posted by morena | Setyembre 30, 2014, 5:32 hapon
  2. 🙂 nice…

    Posted by luvlyangel | Disyembre 14, 2013, 9:24 umaga
  3. wahahahaha! dmi q tawa sa guy n lumabas sa car!

    cno k b tlga rohan? isa k lng bang panaginip o katotohanan..over na eto!

    Posted by aileen | Oktubre 16, 2013, 10:31 umaga
  4. hay grabe..nkakapanindig balahibo.

    Posted by tianna | Abril 22, 2013, 10:29 hapon
  5. OMG!!! grabeh…!!!
    naeexcite talaga ako sa susunod na mangyayari…
    totoo ang lalake…

    so meaning ang manghuhula talaga ung may pakana ng lahat…
    para yatang kinuha nya ung singsing ng lalake tapos ginamit para tuparin ung mga pangarap ni Hikari at ni Rohann na makakatagpo ng taong mamahalin nila habang buhay at un ang ginamit na instrumento at nilagyan ng mahika…heheh

    Posted by jeh089 | Disyembre 28, 2010, 9:01 umaga
  6. saan sila unang nagkita? :O saan nga bah? ahehee..

    Posted by itsgonnabeme | Disyembre 20, 2010, 2:23 hapon
  7. asan nga ba sila unang nagkita?

    Posted by sweet _anne | Hulyo 25, 2010, 4:01 hapon
  8. oh my gosh, where did they first met? i can’t wait for the next chapter.

    Posted by hannah | Hulyo 20, 2010, 2:58 hapon
  9. omg lalo aq nahihiwagahaa at d same tym na excite s love story nla…nxt chapter…

    Posted by melai | Hunyo 23, 2010, 7:23 umaga
  10. omg..super kaka excite nmn 2..nxt chapter n poh pls

    Posted by alexis_shawn27 | Hunyo 14, 2010, 4:54 hapon
  11. hala,,next na po…kaka excite naman ng mga susunod n mangyayari…hay san ba talaga sila unang nagkita…hehehehe bakit nakita na ni rohan si hikari months aga?wahhh

    Posted by eizzy | Hunyo 13, 2010, 8:16 hapon
  12. oh my gosh…!!!! grabe.. makapigil hininga!! nice one… sana next chapter na po..

    Posted by kris3515 | Hunyo 12, 2010, 10:43 umaga
  13. wow, ganda nman.. totoo nga.. pareho cla.. sabi nya.. nameet nya na dw ung girl a month ago.. next chapter na pls..sna magkita na cla.. yehey.. ganda nito..mwahhh.. thanks thanks tlaga…

    Posted by sjyo_0208 | Hunyo 12, 2010, 7:57 umaga
  14. OMG!,,..pareho cla ng panaginip?…wheee..ang galing!totoo so Rohann!..yes!..

    Posted by Vanet | Hunyo 11, 2010, 6:52 hapon
  15. sabi n nga po pareho silang nananaginip eh…hehehe…kakaexcite xa…next n pls….=)

    Posted by jhunez | Hunyo 11, 2010, 12:41 hapon
  16. ang ibig bang sabihin sa last part ng story eh talagang nagkita na cla hikari at rohann sa reality at ndi lng sa panaginip?
    wow next chapter please!
    ilang chapter po ba ito?

    Posted by shon | Hunyo 11, 2010, 10:07 umaga
  17. waaaaaaahhhhhhhhh hintay nnmn ako next week para sa next chapter huhuhu kakabitin

    Posted by gel | Hunyo 11, 2010, 4:53 umaga
  18. next chapter na po!!

    Posted by aRa lUz | Hunyo 10, 2010, 11:11 hapon
  19. hayy, gusto ko din maging writer kaso masyado akong maraming idea kaya pag gumagawa ako ng story gumugulo.

    Posted by candy | Hunyo 10, 2010, 10:32 hapon
  20. i love it! the idea of the writer is really unique.🙂 i haven’t read a story same as this.🙂

    Posted by candy | Hunyo 10, 2010, 10:30 hapon
  21. ,,,oh my god!!!,,, so he is true… nxt chapter na po plzzz,,,,
    i cant wait… really…

    Posted by ,,,alphanz_06,,, | Hunyo 10, 2010, 9:36 hapon

Ano ang iyong masasabi sa iyong nabasa?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

TOP Calendar

Hunyo 2010
M T W T F S S
« May   Jul »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Mga Istorya

Aming Nakaraan

%d bloggers like this: